Umitsizlik

[rennie]

bu sorunların temelinde sanırım mimarlık eğitiminin öğrencilere yığınla idealizim yükleyip öyle mezun etmesi var. Diğer mesleklere kıyasla mimarlar (sanatçı kimliklerinin de öne çıkması ile) toplumu, insanları mekanları değiştirme, daha iyi yola sokma (!) misyonu edinerek mezun ediliyorlar. Bu elbette kötü bir şey değil ancak bu sefer mimarlığın profesyonel bir meslek olduğu, ticari kaygılarla yapılması gerektiği gözardı ediliyor. O yüzden Armağan gibi pek çok mimar çalıştığı büro için günlerce sabahlamış, özverilerinin karşılığını ise alamamıştır. Başka meslek gruplarında da bu şekilde özverili çalışmalar zaman zaman olabilir ama herhalde hiç bir zaman süresiz ve karşılıksız değil. Esas sorun fazla idealizmden haklarımızı aramamaktan, gereksiz özverilerden kaynaklanıyor bana kalırsa.

[ayazdabiryürek]

Armagan'ın içini döktüğü uzun yazıdaki herşeye katılıyorum.Cercis ise duruma fazla soğukkanlı yaklaşmış.Sorunlarımızı yaşamsal ve mesleki olarak ayırabilmek pek mümkün görünmüyor şu sıra,hepsi o kadar içiçe geçmiş ki...
Bizim mesleği seçen kişiler yaratıcı yapıda olduklarından sanırım daha duygusal ve hassas insanlar.Ve işten çıktığımızda bir bankacı ya da mağazacı gibi herşey orda bırakılıp çıkılmıyor.Armagan'ın herşeye wireframe bakması gibi...Ben de geçen gün bilişim fuarına gitmiştim dolaşırken bir de farkettim ki artık standlarda sergilenenlerden çok standların tasarımı ve nasıl kurulduğunu incelemeye dalmış gidiyorum.Yani ister istemez sürekli gözlem içinde olunuyor bu meslekte.
Mona'nın bahsettiği terfi edememe sorununa da kesinlikle katılıyorum,zaten eğer iyi tasarımcıysanız bir anlamda patron sizi rakip gibi görmeye başlıyor(eğer mimarsa).Yeterli sermayeyi biriktiremeden de kendi işini açmak açsan da müşteri bulmak bir mesele.
Bir de şu 30 yaş meselesi var iş ilanlarına bakıyorum da belirli bir yaşın üstündekileri arayan yok denecek kadar az.Bunun nedeni de sanırım yeni mezunların daha düşük ücretlere razı olmaları.Bu durumda 30u geçmeden iyi bir iş bulup uzuuuuun yıllar aynı işte (herşeyi sineye çekerek)devam etmek şart aksi halde ülkemizdeki yaşam güvencelerini hepimiz biliyoruz.

[pirinç]

hicbir sey icin gec degil hikayesini ciddiye almayali yillar oldu
30 lu yaslarin sonundayim artik ve baska hikayelere inaniyorum
-----gecikmis zamanlar yasanmamis asklar gibi kendine ihanetin belgeleridir---------
yurtdisinda calistigim firmada belki de oncekinden daha cok calisip daha hirsli insanlarin yaristiklari platformda kendim olma cabasi veriyorum
-----------her yerde emek emektir--------------
-----------emek insana refah getirmez-----
ama eger baska da bir sermayeniz yoksa gozunuz eliniz ve beyniniz disinda.. yapacak sey en iyiyi yapmak.. en iyisi budur demek..
saat 6 dan 7 den 8 den sonra ya da sabah herkes ise siz eve giderken ben buyum iste, ben buyum diyebilecek gucu tasimak yurekte.
yasamak icin cok sansimiz yok bu hayati bir kez yasayacagiz ve mutluluk en az tattigimiz duygu ..
yasadiklarimizi duyduklarimizi sevgimizi ofkemizi yansitmadan daha kac gun yasayacagiz kim bileblilir
meslegimizi sevmek..ailemizi sevmek..kendimizi sevmek..bunlari ayrilamaz butun olarak goruyorsak..mutlaka bir yerde yakalariz
o essiz sade yasam sevincini...
keske butun bunlari inanarak yazdigim kadar yasayabilseydim....ama umidim var hala..40 li yaslar beni bekliyor cunku.

[benu]

bence sen 3 boyutta bogulmuşsun
kesinlikle bu toplumda bir problem var ve daha büyüyüyecek bu problem ama nasıl çözülür kimse bulamıyor
bizler yani MİMARLAR bunu daha yakın hissediyoruz sadece.....
bence.....
bu yurt dışı olayıda bitti.
demekki eldekilerle yetinmek lazım
ancak problem uzun yada yakın gelecek mesela yarın için artık plan yapmak cok zor
eskiden yapıyorduk planları ama bozuluyordu şimdi ise beyinlerimizide yok ediyorlar artık yarın için plan bile yapamıyoruz............................
sizce ne olacak bunun sonu
bence olan beyinlerin hepsini tükedecekler ..... ne yazıkki
ben herkese uğraşlarında ve işlerinde başarılar diliyorum
ÇOOOK ÇALIŞMAMIZ LAZIM ÇOOOKKKK.......
reklamlardaki çocuk gibi.