Umitsizlik

[zoe]

Merhaba,

Şüphesiz mimar olarak üniversiteden mezun olmuş ve mimarlık yapma niyeti ile yola çıkmış herkes hemen hemen aynı düşünceleri paylaşıyor. Ben 6 yıllık mimarım ve mezun oldugumdan beri de bu mesleğin her gün biraz daha karın doyurmaz hale geldiğini gözledim. Yeni mezunken çok etkilemez de insanın yaşı ilerleyip de kiralar, taksitler, faturalar arttıkça para meselesi gittikçe daha çok kafa yorar.

Bence bu meslekteki çıkmazın son yıllardaki deprem ve krizler dışında da çok ciddi sorunları var o yüzden birçok insan artık asgari ücrete yakın maaşlarla çalışıyor, ya da onu da bulamıyor.

Bence bu meslekteki sorunlar.
1. Mimar enflasyonu. (KESİNLİKLE EN ÖNEMLİ)
2. İnşaat sektöründe işverenlerin mimarlara, kalfalarından daha az güvenmesi ve daha az değer vermesi
3. Mimarlık ofislerinin çoğu zaman iş ve dolayısıyla eleman sürekliliği sağlayamaması ve mimarları tekniker olarak değerlendirmesi (bu arada da max. derecede yararlanması)
4. Bizim sahip olduğumuzu düşündüğümüz niteliklerimize çoğu zaman ihtiyaç duyulmaması (!....)
5. Bizim mesleğimiz konusunda, diğer mesleklerden farklı olarak herkesin söyleyecek birşeyleri olması.

Sebepler daha da arttırılabilir. Fakat 5 yıılık tecrübem sonucu size tavsiyem;
Eğer ailenizden size miras kalan bir mimarlık ofisiniz ya da bir inşaat şirketiniz yoksa. Mimarlığın size sağladığı geniş ufuğunuzu kullanabileceğiniz YENİ BİR MESLEK EDİNİN.
Şu anda bir işiniz olsa bile 30'unuzdan sonra hala sabah akşam çalışıp teknikerlik yapan, birçok kez iş değiştirmiş ve hala oldukça az kazanan biri olmak istemiyorsanız, şu anda daha geçerli olan mesleklere bir an önce kaymaya çalışın. Zaman kaybetmeyin çünkü bu gittikçe zorlaşacaktır.
İnanın mezun olduğunuz okulun iyi olması, nitelikleriniz, geçmiş başarılarınız çoğu zaman bu mesleğin çıkmazlarını aşmanızı sağlamayacaktır.

[Omer Yilmaz]

Başka ne söylenebilir ki

[benu]

meslektasım söylediklerinde cok haklısın.....
ama mimar olupta başka bir iş yapmakta cok zor işin kötüsü sen 6 yıldır mimarsın ben 15 yıldır..........
bunca yıldan sonra mimarlıktan vazgecmek okadar zorki.
tabii birde bu ülkede ne yapabilirsin ? senin önerin varmı?
hangi sektör olabilir ?
ben cok düşündüm ama bulamadım. mimar olupta başka bir işi tam anlamı ile yapmak cok zor çünki kimse tam anlamı ile işini yapmıyor yapanıda sevmiyor...
neyse önerilerin olursa tartışalım...
selamlar.

[pirinç]

maalesef ulkemde bu meslekten baska bir sey yaparak para kazanmayi bilemedigim icin su anda yurtdisindayim..
ama her yerde ve her iste oldugu gibi globallesmenin de etkisiyle artik sirt cantamiz ve laptopumuzla yasamak zorundayiz her an ulkesiz ve her an issiz kalabiliriz....
YASASIN HAYMATLOSIGKEIT....KESKE HERKESIN BIR LIMANI OLSA SIRTINDA TASIYABILECEGI....

[benu]

burada da arbeitlos herkes
zaten ondan buralara takılıp konuşuyoruz
ama benimde aklımdan gecen yurtdışı artık
ne olursa olsun ne iş olursa olsun dogru dürüst yaşamak ve hep para ile boğuşmamak...
heran yurt dışında elinde bilgisayarı bir türk mimar daha görebilirsin))
selamlar....

Selam,

Arkadaşlar, nereye gidiyorsunuz??? Sizler yurt dışına giderken yabancılar da ülkemizi istila etmeye başlıyorlar. Ben de şu an yabancı bir firmada çalışıyorum, çünkü adam yerine koyuyorlar insanı. Belki sizler de aynı sebeplerden gidiyorsunuz dışarıya. Ama eğer herkes giderse, kim düzeltir buraları. Bizler düzeltmeliyiz, öyle değil mi? Ben de zaten bunun için uğraşıyorum, onlardan öğrendiklerimi etrafıma öğretmeye çalışıyorum. Umarım en kısa zamanda geri dönüp sizler de öğretirsiniz öğrendiklerinizi.

[benu]

turist
merhaba
bende cook yabancılarla calıştım ve adamların ne kadar insanlara önem verdiği görülebiliyor
bircok kerede yurt dışına cıktım ama TURİST olarak......
bu ülkede bir gercek varki oda biz MİMARLARa hiç değer verilmiyor.ben bu meslege tam 15 yılımı verdim ama ne yaptığım binalardan nede yaptığım dekorasyonlardan kuru bir teşekkür gördüm.
hatta burayı ben yaptım diyen cahiller bile var...
ve hala bu iş böyle gidiyor . insanlara hayal edemiyecekleri bir ortam bir bina veriyorsun ama anlamıyor taktir etmiyorlar....
tabii maddi kısmıda ayrıca başka konu?..........
belki yurt dışında da bizi adam yerine yani MİMAR yerine koymuyorlar ama en azından insan olduğunu hissediyorsun
buda bence önemli!!!!!!
sen hiç ayağına kıymık battı diye helikopterle gelen bir ambulans gördünmü bu ülkede?
ben gördüm ama yurt dışında.....
insana bu kadar önem veriyorlar işte....
birde böyle bir toplumda mimar olursan neler neler yapabilirsin......
düşünmek bile güzel.
ben genede burada da kendi meslegimi yapmaktan ve eserlerimden memnunum birde gelecekte nasıl olacağımı bilsem daha memnun olacağım.
galiba cok uzadı........
herkese başarılar.

Selam,

Benu, dediklerinde haklısın ama....
"belki yurt dışında da bizi adam yerine yani MİMAR yerine koymuyorlar ama en azından insan olduğunu hissediyorsun
buda bence önemli!!!!!!," demişsin, bence adam yerine de mimar yerine de koyuyorlar. Hatta bunun için yurt dışına gitmeye gerek yok. En azından benim için yok galiba, sanırım şanslı bir azınlıktanım. Benden 10 yaş büyük hem Türk hem de İngiliz şeflerle çalıştım, çok kısaca farklarına değinmek istiyorum:
Eğer benim bir tasarımım onun gözünde iyiyse, üstleriyle konuşurken İng. "bu Hale'nin fikri" diyor, Türk ise "benim fikrim" diyor.
Eğer moralim bozuksa Türk şef hiç takmadan iş yüklemeye devam ediyor, İng. şef "pek havanda değildin, iş vermek için moralinin düzelmesini bekledim" diyor. Hatta "gel seninle bir yemeğe çıkıp dertleşelim" diyor.
En önemlisi iseher zaman yaptığım en ufacık birşey için bile teşekkür ediyorlar. Sanırım bunu bizim insanlarımıza öğretmemiz lazım
Yani hala bizleri adam yerine koyanlar var, işte bu yüzden derim ki özellikle gençler umutlarını yitirmesinler. Ben de hala gencim, 30 yaş dediğin nedir ki? Ve de hala daha iyi olacağı için umutluyum.

[ben]

ahhhhhhh ahhhhhhh napsam ben ya siz böyle konuşunca ben napayım.yeni mezunum tecrübe kazanmalıyım iş yok.olsada para veren yok.düzelecekde değil.ben napacamm ahh ahh yeniden mi ünv.sınavına girsem?

[eratasarim]

Ben, bütün bu Mimara ve Mimarlığa yönelik yazılanlara Nazım Hikmet ustanın "Yapıyla-Yapıcılar"başlıklı şiiri ile karşılık vermek istiyorum.


"Yapıcılar türküler söylüyor
Yapı türkü söyler gibi yapılmıyor ama
Bu iş biraz daha zor.

Yapıcıların yüreği bayram yeri gibi cıvıl cıvıl
Ama,
Yapı yeri toz,toprak
Çamur,kar.
Yapı yerinde ayağın burkulur,ellerin kanar.
Yapı yerinde ne çay herzaman sıcak,her zaman şekerli.
Ne ekmek herzaman pamuk gibi yumuşak.
Ne herkes kahraman.
Ne dostlar vefalı herzaman.

Türkü söyler gibi yapılmıyor yapı
Bu iş biraz daha zor.
Zor ,mor ama,
Yapı yükseliyor,yükseliyor.
Saksılar konuldu pencerelere,alt katlara
İlk balkonlarda güneşi taşıyor kuşlar kanatlarında.
Bir yürek çarpıntısı var her tuğlasında,her kerpiçinde
Yükseliyor,yükseliyor......
Yükseliyor yapı,KAN TER İÇİNDE"

NOT:Tıpkı yaşam gibi değil mi?Seçim size kalmış...........

[birol ertekin]

şimdi ben ne demeliyim. bir ekran, bir mouse, masanın üzerinde veya altında duran bir kutu. hergün saatlerce kutudan gelen pervane sesi. (saydım 6 tane var içinde bilgisayarın) ekranın parlaklığı. ağrıyan eller. yanan gözler. en iyi dostum visine göz damlası. bir sürü vitamin hapı. gecenin ilerleyen saatlerinde uykusuzluğa bağlı olduğunu sandığım dayanılmaz mide ağrıları. sırt ağrılarım. boş bakan gözlerim. eskiyi düşünüyorum. şu anda olduğum yerde oturmak için çok çaba sarfetmişim. iyi mi olmuş. hayır. 10 yıldır çizgi çiziyorum. binlerce yüzey. bilgisayarın başında geçirdiğim 10 yılın hayatımdan çaldığı en az 20 yıl. bu işi iyi mi öğrendim. hayır. öğrendiğim hiç öğrenmemem ve hiç bulaşmamam gerektiğiydi. ben neden bu işi yapıyorum. artık zaten ben yapmıyorum. beynim tuşlara basıyor. ben seyrediyorum. para kazanıyormuyum. kazanıyorum. çok mu. hayır. peki. neler yaptım. 10 yılda.... 3 defa sinemaya gittim. (rain man, mumya, tin cup) çıktığım kızların hiçbirini gece 9dan önce göremedim. kendime zaman ayıramadım. bilgisayarım, ben, bilgisayar kitaplarım, ev, iş ve arabam. nefret ediyorum. siz hiç sokakta gezerken binalara baktığınızda onları wireframe olarakta görebiliyormusunuz. wireframe bir dünyada dolaşabiliyormusunuz. ben bubnu rahatlıkla yapabiliyorum. herşeyi tel kafes olarak görebiliyorum. yeni tanıştığım birine bakarken, ben seni nasıl modellerim diye bakıyorum. artık o kadar hızlı ve hatasız çiziyorum ki ben bile inanamıyorum. bunu övüdüğüm için söylemiyorum. işimden nefret ettiğim için söylüyorum. çünkü ne kadar hızlı yaparsam o kadar çabuk kurtulurum. bunun için.. ben hep işimi düşman olarak gördüm. hiç sevmedim, sevemedim. onu en kısa sürede yenmek için çok çabuk işini bitirmeli. ne kazandım. hiç. sevseydim ne olurdu. yine hiç. kaybetsem ne olur. yine hiç... en azından sabah 7 de işten çıktığımda kimse bana saat 9 da işte ol diyemez. geçen bişey duydum. eren talu ofisinde çay kahve içilmesini yasaklamış. orada çalışanları kınıyorum. eren talu içinde bişey demiyorum. kendisi zaten mimar değil, lambacı..bankalar caddesinde de bi sürü lamba ve elektrik malzemesi satan var. onlar gibi eren. esnaf yani. oradakiler gibi bile olamaz. onlar iş adamı. eren o bile olamaz bu kafayla. bizde de geçen yıldan beri sadece çay var. nescafe eskiden vardı. tasarruf tedbiri olarak kaldırıldı. bende tasarruf tedbiri olarak artık saat 6 da işten çıkıyorum. kendi aldığım bir karar. hayatımdan tasarruf ediyorum. yoksa iş çok. bir model yaptım. daha yeni. düşünsenize sonsuz açıdan perspektif alabilirim. sonuçta benim işim bitemez. böyle düşünülüyordu. ama ben bunu yokettim. 5 açı yeter. fazlası sağlığa zararlı. mesai yapınca hiç para almıyorum ki. beni kimse de tanımaz zaten. herhangi bir kariyerim de yok. aldığım paranın tamamıyla yarısı arasında pek bir fark yok nasılsa. benim gibi bir elemenı yarı fiyatına bulabileceklerini söyledilerde geçen gün. ben hiç para almadan da çalışırım. nolcak. alıyorumda noluyor. geleceğimi kurtaracak bir para değil zaten. hayatta yaptığım en büyük kerizlik foster dan aldığım teklifi değerlendirmemem oldu. şimdi o purolu amca gözümün önüne geldi. severdi beni heralde. film yıldızlarına benziyor. gizli gizli onun bürosuna girip, bende ayaklarımı onun gibi masaya uzatırdım. belki bir sigara bile yakardım. tekrar işe dönelim. ümitsizlik... enteresan aslında. bu kadar ümitsiz insan. yazık. çok yazık güzel ülkeme. bu kadar yetenekli insana.. yazık yeni mezun olmuş arkadaşlara. bugün firmalar stajyer bile almıyor. geçen sabah necdet ozalite gittim. renkli fotokopi için. sabah oraya gençler gelmiş, yaptıkları perspektiflerin fotokopilerini çektiriyorlardı. biri reis bakliyat firmasının fura standını modellemiş, diğeri bir konferans salonu yapmış. birbirlerinin uzaktan çalışmalarına bakıyorlardı. kim daha iyi diye. bende baktım. birinin epey sakalları uzamıştı. gözleri kanlanmış. belli ki yeni bitirmiş. yazık dedim. salak hocaların bu çizimleri hala kabul etmiyorlarki. gerizekalılar. o çocuklar dost görünen iki rakipti aslında. birbirlerine ringe çıkmış iki boksör gibi bakıyorlardı. ne gerek var çocuklar dedim. sıyrılın bu işten. benim düştüğüm duruma düşmeyin. şimdi 30 yaşındayım. kartvizitimde yazan kelime CAD Manager. böyle bir kurum mimarlık bürolarının içinde türkiyede yok aslında. bunu da ben uydurdum. peki ben 40 yaşıma geldiğimde ne olacak. hala çizgi mi çiziyor olacağım. peki ya sonrası. 20 bin dolara floridada plajda bir cafe alıp işletmek dahamı güzel acaba. sizce? benim için artık gerçek dünyaya dönme zamanı geldi sanıyorum. kahvede kağıt oynamayı, bisiklete binmeyi, müzik dinlemeyi, simit yemeyi, belediye otobüsüne binmeyi, minibüse binmeyi, bebekte oturmayı, ailemi, kısaca elle tutulur herşeyi özledim ben. ama ümidimi hiç kaybetmedim. ümitlerimi kendim yaratırım. şu patronlara gelince. onlar patron tamam mı. olaya şöyle bakın. akşam 6 dan sonra öyle biri sizin için yok. hatta işiniz bile yok. sadece siz varsınız. para kazanmaya gelince. türkiyede reel olarak ayda net 1000 doların üzerinde mimarlıktan para kazanamazsınız. bütün hesabınızı, hedeflerinizi buna göre koyun. benim için para önemli değil diyorsanız, üniversitelerde kalın. hem prof falan olursunuz. oda güzel bişey.
bu 1000 dolara ulaştığınızda yine mutsuz olursunuz, çünkü parasal hedefiniz kalmaz. hedefiniz iyi binalar tasarlamak ise bu sadece şanstır. hedefiniz iyi bir binanın projesinde çalışmak ise o projede bir ara çalışan maaşlı bir adam olursunuz. herhangi biri gibi. arkadaşlarınıza bu binayı ben çizdim diye gösterirsiniz. mimar olmayanlar bunu pek takmaz da. mimarlıkta terfi kurumu da yoktur. bir mimarlık bürosuna çizimci olarak girip, birkaç on yıl sonra bile patronla beraber tasarım yapmanız imkansız gibi bişeydir. başka iş kollarındaki gibi memurken müdür olmak pek kolay değildir. mimar olup broker olabilirsiniz, bankacı olabilirsiniz, muhasebeci olabilirsiniz. önce hedeflerinizi bir ortaya koyun. sonra ümitsizliğe kapılın.

[phin]

sektör değiştirmek o kadar kolay mı?

iş ilanlarına baktığımda 25-26 yaşından sonra yeni bir işe başlamak imkansızmış gibi görünüyor. Çünkü herkes ya yetiştireceği- genç insanalrı işe alıyor, ya da o işte tecrübeli.
zaten her sektörde şu anda tecrübeli ama işsiz bir sürü insan var.

merak ediyorum, yaz bitince ne olacak?
yaz başında işten çıkarılan herkes, tazminatları ile idare ederek yazı tatil yaparak geçirdi, kışa girmemizle birlikte işsizlik sorunu iyice su yüzeyine çıkacak.

[mona]

Bugün oturdum ve ÜMİTSİZLİK forumuna yazılanların hepsini baştan okudum ve sanırım daha çok ümitsizliğe kapıldım.

Armağan'ın, kendi hissettiklerini bizimle paylaştığı ve aslında gerçekten mimarların içinde bulunduğu durumu anlatan mesajı, beni cok etkiledi. Üzerimizdeki ümitsizliği nasıl atacağımız da hiç bilmiyorum.

[cercis]

Armağan'ın bahsettiği mimarlıktan kaynaklanan ümitsizlik değil bence, kendisi umutsuz.
bahsedilenlerin hiçbiri mimarlığa has problemler değil, yaşamsal sorunlar. başka mesleklerdekileri sabaha kadar çalıştırmıyolar ya da kriz var diye çay vermiyolar diye bişey yok, onlarda da aynı.

bence mimarların sorunu bu tip şeyleri başkalarından daha fazla dert ediniyor olmaları.

mimarlığı umutsuz bir meslek haline getiren, projelerin başka sektörlerdekine oranla oldukça kısa vadeli olması, uzun vadeli hedef konulamaması. geleceği görememe ve plan yapamama umutsuzluğu beraberinde getiriyor

[mona]

Cercis'e hiç katılmıyorum, çünkü bu forumda bahsedilen sorunlar ve Armağın'ında anlatttığı sorunlar kesinlikle mimarlıkla ilgili.

Şuanda ülkede kriz var, bir çok işsiz, ya da ümitsiz isan var, her sektörden, ama mimarların sorunu bu krizden öncede vardı.

Diğer meslek alanlarında bir hiyerarşi vardır, bir çok arkadaşım 5 yıl çalışıp müdür oldu, müdür olunca refah düzeyi arttı (araba, telefon, özel sağlık sigortası ...), ama mimarlıkta bu yok, mesainin karşılığını alamıyorsunuz, sabahlayabiliyorsunuz, düzenli çalışma saatleri içinde çalışmak istersenizde memur zihniyetiyle suçlanıyorsunuz, çünkü mimarlık çok özel bir meslek.

Sonuç olarak, mimarlıkta ilerlemiyorsunuz, terfi etmiyorsunuz, çünkü mimarlık büroları henüz kurumsallaşamadı, bunun altındada bizi ümitsizliğe sokan sebepler yatıyor.