gözyaşı

[ferhat]

mimar ne zaman ağlar???
bu noktada mimar kemalettini örnek vermek istiyorum..
oğlu henüz 1 haftalıkken ölünce ve yaptığı bina düğiştirilince ağlamış...
bu ünlü mimarımızın mescid-i aksa yı ve ömer camii ibaşarılı bir biçimde onardığı için,ingiliz kraliyet mimarlar akdemisine üye seçildiğinde,sevinç gözyaşları döküp dökmediğini bilemiyorum: ama onun,kudüste doğan ve 'kasım'adını verdiği oğlunun,henüz 1 haftalıkken ölmesi üzerine,acı acı ağladığını tahmin etmeemek mümkün değil..
21 temmuz 1927 tarihli hayat dergisinde yayınlanan bi yazıda şöyle anlatılmış:
ankara gazi teriye enstitüsünde yapılacak tadilat konuşuluyor,pencerelere yapmak istediği kemerlerin kaldırılması,girişin daha basit şekle sokulmasıtartışılıyordu...mimar kemal birdenbire geriye döndü,yüzünü saklar vaziyette,odasının kapısına doğru ilerledi.yüzyüze gelmiştik..Baktım,iki damla gözyaşı yanaklarının üzerinde duruyordu..

paylaşacak şeyleriniz varsa sevinirim...

[mona]

Mimar Kemal'in yaptığı binaları, büyük bir duyarlılıkla yaptığını görebiliyoruz, insan severek yarattığı bir şeye bağlanıyor, onun gözyaşlarını anlayabiliyorum, ama günümüzde herşeye o kadar yüzeysel bakılıyorki, her ne kadar genellemek istemesemde bir çok mimar müşterilerinin istediği doğrultuda tasarımını değiştiriyor, belki prensiplerinden ödün veriyor, ya da kendine aykırı tasarımlar yapmak zorunda kalıyor. Dolayısıyla bina ve mimar arasında duygusal bağdan çok maddi bir bağ oluşuyor. Hayat şartları ve Türkiye'de mimarlığa bakış açısı bizi buralara getirdi. Kanımca artık emeğinin karşılığını alamayan mimarlar gözyaşı döküyor.

[ferhat]

düşüncelerini aynen destekliyorum ama zaten sorunun bu noktaya gelmiş olması,ne nereyi gittiği o kadar içler acısı ki bizler başta yeteri kadar ağlıyoruz ve sonraya bişeyler kalmıyo...mezun olacağım ama beni bekleyen zor bir hayat ve korkularım var..bi yere kapağı atana kadar ağlayıp durcaz ve sonra vercekler elini çiz şunu falan...nerde benim mimarlığım ozaman...sonra binaya kırmızı tuvalet giydirsinler üstüne çiçekler sersinler bana ne...
para esiri olmuşuz..birşeylere mecbur ediliyoruz ve boyun eğmek zorunda kalıyoruz..bugün dökülen gözyaşları bunlar için...
paylaştığın için saol..
seni ıcq ya eklemiştim..görüşürüz..
ESKİDEN GURUR GÖZYAŞLARI DÖKÜLÜRKEN ŞİMDİ....

[mona]

Daha mezun olmadan, bu gerçekleri kavramış olman iyi mi kötü mü bilemiyorum, ben öğrenciyken pembe gözlüklerle bakıyordum, herhalde aslında yakın zamana kadarda gözlüklerimi çıkarmak istemedim, sonunda gerçeklerle insan yüzyüze kalıyor. Ne istediğini yaratabiliyorsun, ne takdir görüyorsun, ne de yaptıklarından tatmin oluyorsun, sonuçta bende çok gözyaşı döktüm ...
Yinede daha yolun başındayken daha ümitli olmanı dilerim, belki gözyaşlarına değecek şeyler yapabilirsin ....

[ferhat]

türkiyede gerçekleri görmemek imkansız..bunları kavramak bence iyi ama inan bana çok korkuyorum..elimden geleni yapıyorum..okulda iyi bi durumdayım çünkü tek tercihimdi mimarlık ve tek isteğimdi bu işi yapabilmek..birincisine yakında kavuşabilirim ama korkum ikincisine hiç ulaşamama korkusu aslında...
belki gerçeklerin beni bu kadar tedirgin etmesi,geçmişe bu denli hayranlıkla bakmam bundan..
artık ortaya konan şeyler mimarlıkdeğil..şipariş..işin içinde ki para bozuyo..bozmuşş...hoş nekadar tatmin edici rakamlar dönüyo ortada oda tartışılır..
neyse seinle paylaşmak güzel bunları..acaba kendine mimarım diye yürekten mimar diyecek kişi vardır..yada sen sen kendini nerde buluyosun..sence bu meslek kurumsallaşmalı..
gene dergide okuduğum ve çok hoşuma giden bi söz var..'herkes mimar doğar'
bi doktora gidersen sana ne veriirse harfi harfine uyarsın dedikleri emirdir...
ama bir mimar bi eskize başlasın malsahibi başına sedat hakkı eldem kesilir..laf anlatamazsın bile...
tek çare yurdışına mı kaçmak sence...??
tavsiyelerini bekliyorum mona!!

[mona]

Mimarlığı sevmen çok güzel,buna karşılık umutsuz olman kötü. Ama dediklerine katılıyorum, ben bunları çok kısa süre içinde yoğun olarak yaşadım. Bende isteyerek severek okudum mimarlığı, hala da seviyorum, ama uygulayamadım, istediğim gibi mimarlık yapamadım. Yurtdışına gitmenin çözüm olduğunu yinede sanmıyorum, evet dışarıda yaptığın işe saygı duyulacak, tatmin olacaksın ama, burada birşeyler yapma şansın olabilir, baştan umutsuz olmak ve bu kadar gerçekçi bakmak senin hayal gücünü öldürecektir. Yani Bir yanda Türkiyenin gerçekleri bir yandada iyi bir şeyler yapabilme umudu olmalı gibi geliyor, ümitsiz olmak en kötüsü ...

[phin]

yurtdşında herşey çok mu güzel olacak?

ben buna inanmıyorum. Tüm avrupa ülkelerinde işsizlik sorunu varken, amerika dahil olmak üzere bize 3. dünya ülkesi gözüyle bakılırken, türkiye'den gitmiş bir mimarın eline her türlü fırsat veriliyor mu?

isim ya da marka olmak her meslekteki gibi mimarlık için de önemli. Bir anlamda kendini kabul ettirmek; İstanbul da iş yapan öyle mimarlar var ki, değil tasarımını değiştirmek, dekorasyonlarını bile değiştiremiyorsun.

Umutsuzluğa kapılmak yerine kararlı ve inançlı olmaya ne dersiniz?

[doktor]

yurtdışı konusunda blur'la aynı fikirdeyim. orda kendinizi ispatlamak için iki kat çaba sarfetmeniz gerekiyor. eğer amaç para değil de sadece mesleki tecrübe ise durum değişebilir. ama zaten ekonomik ölçütleri Türkiye de de yok sayarsak istediğimiz gibi mimarlık yapabiliriz sanırım.
bir demmimara ve mmimarlık mesleğine verilen değer daha olumlu yurtdışında. ama dedğim gibi kendinizi kanıtladığınız sürece.
bence yurtdışı bir çözüm değil bir kaçış olabilir. kaçış ds abir çözüm değildir.