Engelliler İçin Tasarım/Mimarlar Farkında Mı?

[Metin Karadağ]

Sayın Şükrü Sürmen hem mimar hem de OFD yöneticisi bu konuda yıllarca uğraş vermektedir.

İTÜ Taşkışla'nın girişi(sol yan) ve içerdeki giriş kat (sol) koridorundaki kademeye rampa onun ısrarlı çabası ile yapılmıştır.

Bence bu konuda aktif çalışanlardan aklımıza gelenleri sıralayalım.

Ayrıca Sayın Şükrü Sürmen gibi arkadaşım olan ve Sakatlar Federasyonu Yöneticileri'nden Hüseyin Eroğlu her hafta Birgün Gazetesi'nin RENGAHENK sayfasını hazırlamaktadır.

Aklıma geldikçe eklerim.

Bu konuda yani engellilik ve mimari yaklaşım konusunda bir duyarlık yaratmak için gönüllü çalışma grubu oluşturacaksanız her ikisiyle de görüşmelisiniz...

Derim...






Hüseyin Eroğlu (iletişim):

0212 249 88 49'dan
http://www.birgun.net/bolum-104

engellilik ve mimari yaklaşım konularındaki çalışmalarınızı ve haberlerinizi yayınlatabilirsiniz...

Orijinal metin Simla Sunay Ozdemir tarafından gönderilmiş

Bu konuda "tek ses"; Şükrü Sürmen. İkinci ses de biz olalım.

[Simla Sunay Ozdemir]

Uluslararası standartlara uyulmuyor

Yollar da özellikle ortopedik ve görme engellilere geçit vermiyor. Metroda ise bazı duraklara asansör yapılmadığı için yeraltından yeryüzüne çıkmak neredeyse imkansız.

Binnur Semiz, hayatının her alanında yaşadığı bu çaresizliği, "sakat olduğumu bu zamanda anlıyorum ve kendime acıyorum. 1.75'lik boyumla oturuyorum. Ne aşağıya, ne de yukarıya çıkabiliyorum. O zaman sakat olduğunuzu hissediyorsunuz" sözleriyle anlatıyor.
Oysa uluslararası standartlara göre binaların, kamuya açık alanların ve sokakların nasıl yapılacağı belli.


Ortopedik engelli nüfus oranı
toplam erkek kadın
doğuştan 23.91 21.51 27.33
sonradan 73.70 76.17 69.21


Mimarlar Odası Başkan Yardımcısı Bülend Tuna, Türkiye Standartları Enstitüsü ile Mimarlar Odası’nın hazırladığı standartlar bulunduğunu, ayrıca ortopedik özürlülerin ulaşılabilir mekanlarının nasıl olması gerektiğini belirten yayınların olduğunu, ancak bunların dikkate alınmadığını vurguluyor.


Engelli nüfusun engel gruplarına göre dağılımı %
engel grubu toplam erkek kadın
ortopedik 1.25 1.48 1.02
görme 0.60 0.70 0.50
işitme 0.37 0.41 0.33
dil-konuşma 0.38 0.48 0.28
zihinsel 0.48 0.58 0.38
diğer 9.70 8.05 11.33
toplam 12.29 11.10 13.45
Birden fazla engele sahip olanlar: %11.4

Tuna, bu standartlara uyulmasının isteğe bağlı olmaktan çıkarılıp zorunlu tutulması gerektiğini, bu uygulamaya da kamu mekanlarının öncülük etmesi gerektiğini düşünüyor.

Türkiye Sakatlar Derneği Başkanı Şükrü Boyraz da Türkiye’de sakat olmayı şu sözlerle özetliyor: “Türkiye'de sakat insanın yaşaması için, ikinci bir ‘sakatlık’ getiriliyor. Hiçbir şey sakatlara göre değil...”

[Zeynep Güney]

Bugün Radikal Gazetesi'nin anasayfasında kısacık bir haber var, şöyle yazıyor;

"Bu Bina Engelliler İçinmiş
Kucakta taşınan Ali Turan üzgündü: Engelliler onlara yönelik hizmette bile düşünülmüyor

Gebze Çayırova'da devlet ve özel sektör el ele vererek engellilerin üretime katkıda bulunabilmesi için 'Engelliler İş Merkezi' kurdu. Binanın açılış töreni dün yapıldı. Ancak engelliler içeriye kucakta taşındı.

Çünkü engellilerin merdivenlerden nasıl çıkacağını kimse düşünmemişti."

Şaka gibi, kötü bir şaka!..

İyi niyetle yola çıkıldığı ortada ama bir şeyler eksik kalmış; ilgi mi eksik, eğitim mi yoksa mimarlık mı?

[Simla Sunay Ozdemir]

Personel çıkabiliyorsa o merdivenleri, daha ne olsun...
Yine engelliler için yapılmış başka bir merkezin teras çatısını geziyor bir gün bir arkadaşım. Terasın etrafında parapet alçak, önlem alınması gerektiğini vurguluyor arkadaşım. Ne cevap alsa beğenirsiniz;
"Biz burasını personel için düşünmüştük efendim."
Engellilere manzara da engel, güzellikler de engel zannediliyor. Onlara "hayat", engel zannediliyor. Oysa hayat sadece bir nefes. Nefes alan her canlı hayatı hakkediyor.

[magenta]

Benim görüşüm tüm yapılarda bu tür ihtiyaçların göz önünde bulundurulması gerektiği. İnsanın illaki kalıcı bir engeli olmasına gerek yokki. En basitinden bileğimizi burkabiliriz, bacağımızı kırabiliriz ve koltuk değnekleriyle yürümek zorunda kalabiliriz. Geçmişte bu türden geçici bir tecrübem olduğundan bazen değil merdiven basamakları eğimli yapılmış anfiler bile size eziyet olabilir. Hatta hatırlıyorum iki dersimin arası 10 dakikaydı ve ben asansör kullanmak için ciddi bir yol katedip sonra aşağı inip aynı yolu tekrar yürüdüğüm için o derse hep geç kaldım. Bina girişine rampa yapınca engellilerin tüm sorunları çözüldü sanılıyor malesef.

[Zeynep Güney]

Fiziksel Engelliler Vakfı (FEV); Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi (MSGSÜ) ve İstanbul Büyükşehir Belediyesi (İBB) işbirliği ile "Fiziksel Çevrenin Engelli Gereksinimleri Doğrultusunda Uyumlandırılması” amaçlı pilot proje çalışması yürütüyor.

Mecidiyeköy ve Taksim arasında geniş bir bölgede, cadde ve sokaklarda, fiziksel engelli insanların karşısına çıkan sorunların belirlendiği araştırma projesinde, bizim günlük hayatımızda farketmediğimiz fakat fiziksel herhangi bir engeli olan insan için bir yerden bir yere gitmeyi işkenceye çeviren problemler belirleniyor.

Habere ulaşmak için; Görmezden Geldiğimiz Engeller

Her gün geçtiğiniz yollardan, bir de kendinizi onların yerine koyarak geçmeyi deneyin...

[tech-inn]

trajikomik bir haber maalesef...

TR'de normal insan için bile zorluklar var. 12 basamak çıkarak girilen sağlık ocakları gibi...

[feminen22]

ben engelliyim aynı zamanda mimarım
benim gibi engelli insanlara meslegini yapma sansı vermedikleri icin hatta hic bir sey yapma izni vermedikleri için bu konuda hic bır sekilde ilerleme kaydedecegimizi sanmıyorum
siz istediginiz kadar egim yapın adam önüne arabayı parkedıyor öncelıkle saygı ve kulturlu bır toplum hedeflemelıyız
genellıkle apartmanlara girisler cok basamaklı alt katlar magza olarak düsünuldügü ıcın asansöre gıdene kadar 15 basamak cıkmak zorunda kalıyorsun
belediye bınalarında bıle asansör yok
otobuslere bınmek ımkansız avusturyada otobusler yana egılıyorlarmıs ve böylece engellıler rahat bınıyo
benım gıbı engellı mımar lar beledıyelerde calısabılseler emınım once kaldırımları duzeltırlerdi ve engel olusturan her seyı
okullarda engellıler ıcın bına tasarlanması derslerı secmelı neden zorunlu degıl mesela
bız degıl apatmanlara kamu bınalarına hatta hastahanelere bıle giremiyoruz ve dinazor kafalı bır anlayıs bızı evlerimizehapsedıyor
bence mimarlık egitiminde engellıler ıcın bına tasarlanması derslerı zorunlu olmalı ve söyle bır yöntem ızlenmelı
her ögrencıye tekerlekli sandalye verilmelı ve sehrın herhangıbır yerınden baska bır yerıne gıtmesi istenmelı o zaman anlayacak tır engelleri
bunu yasamak ve görmrk gereklı cunku bende ögrencılıgım sıraasında normaldım ve sadece egım yapmaktan ıbaret sanıyodum herseyi

[Eda Aslan]

engellilere özel binaları değil her binaya engelli bir insanın nasıl rahat girebileceğini binanın fonksiyonu her ne ise ihtiyaçlarını herkes gibi giderebilmesi için neler yapılması gerektiğini tartışmalıyız diye düşünürüm hep.

mesela şimdi bir alışveriş merkezi üzerinde çalışıyorum.her kattaki tuvaletlerde engelliler için lavabo ve wc. düşündüm.ama sadece 1 tane koydum.çok kalabalık bir yer olmayacak.acaba bayan ve erkek engelliler için ayrı ayrı mı tasarlamalıydım

[btl]

Merhaba arkadaşlar,
Çok güzel bir konuya değinildiği için açıkçası okumakla kalmak istemedim. Üniversitede mimarlık eğitim aldığım sırada seçmeli ders olarak engelliler için tasarım dersi aldım. Bir engellinin yaşayacağı 3 katlı bir villa tasarlamıştık. Açıkçası o eğitimi aldıktan sonra yaptığım tüm projelerde engelliler içinde alanlar oluşturma ihtiyacı hissettim. Şu unutuluyor bence.İnsanlar her an engelli durumuna düşebilir. Hastalık geçirir, kaza olur vs. İşte o duruma düşmeden çevreye, insanlara saygılı projeler çıksa emin olun engellilere özel bina yapmaya gerek kalmaz. Neden ayırılıyorki. Yapılan her projeye rampa koymak, 1 fazla asansör koymak, parapeti yapıyorsan üstüne cam korkuluk yapmak vs. çokmu zor elbette hayır. Sadece bilinçsiz bir toplumda yaşıyoruz. Ve bu olayda birilerinin işine geliyor..

Saygılarımla
btl

[Simla Sunay Ozdemir]

Teoriye göre dört grup engelli var, görme, işitme, bedensel ve zihinsel olmak üzere. Ancak, hamile bir kadın, bebekli bir anne, yaşlılar, geçici sakatlık geçirenler(ayağı, kolu uzun süreli alçı vb. olanlar) de var. Bunlar da "hayat" engelli durumundalar.
Türk Evi'nin planını bilmeyeniniz yoktur. Özellikle iç Anadoludaki Türk Hayatlı evleri ne güzeldir. Burada "hayat", kadınların mahrem hayatlarını, toplanarak geçirdikleri bir salondur aslında. Kadınların kapatılmış hayatları bu evlere isim vermiştir. Ne ki asıl hayat dışardadır. Eşitlik de dışardadır. Mimar, aslında hayatı tasarlamaz, sınırlar. Kamusal alan hakları için savaşmak bunun için önemlidir. Mimar "hayat"la ilgili söz sahibi olmak istiyorsa, "dışarı"ya da "içeri"ye gösterdiği özeni sunmak zorundadır.

[urbanistica]

son 14 yılını engellilere ayıran bir kişi olarak (y. lisans ve doktora tezleri dahil), kentsel alandaki konumlarını ve sıkıntılarını birebir inceledim, tartıştım, yazdım, çizdim. hatta kampus planları bile yaptım. sonuç: aynı. kafadaki engelleri aşamadığınız sürece, hiçbir şey mümkün olmuyor. bu konularda kitap aramanıza gerek yok, oldukça fazla çalışma var. tek tesellim, ülkemizde kimse onları görmezken başladığım çalışmalar sonucunda elde edilen nokta benim açımdan oldukça tatmin edici, ama benim için öyle değil. unutmayın engelli ve onlarla yaşayan insan sayısı Türkiye'nin yarısından fazla ediyor. zaman bulursam detaylara girerim, teşekkürler...

[Metin Karadağ]

"Kafadaki engelleri..." buna KALINLIĞI da diyebiliriz duyarsızlığı da değil mi?...

Evet dediğiniz gibi çok bilgi var ama bunların önce canlı gündem haline gelebilmesi için üzerinde çok etraflıca konuşmak yani seslendirmek ve günlük soluk alışverişimize katılmasını sağlamak gerek.

Doğuştan veya sonradan herhangi bir sakatlığa sahip olan biri ile karşılaştığımızda onu üzmemek için sakatlığını yüzüne vurmayacak davranışlar gösreririz ister istemez.

Bir yandan duyarlı olduğumuzu gösterir bu.

Ancak onun için bu davranışımızı okunuşu (ki çok rahat okurlar davranışlarımızdan) ayrımcılık ve dışlama olarak da algılabilir.

Görmezden gelme/hatırlatmama çabası karşılıklı bir körleşme uzlaşmasına da döner.

Örtbas etmek!; bu tür ilişkilerdeki doğallığı bozan türde davranışlar yerine dışlamayan eşit davranmaya engel davranışlardır...

Bir üstteki yazıda Simla Sunay Özdemir'in dikkat çektiği bir başka toplumsal sakatlama örneği; KADINLAR İÇİN AĞIL (mal-davar barınağı) / HAYAT!...

Hiç aklıma gelmemişti.
Simla Hanım, vurgulayıncaya kadar.
Kafamın o bölgedeki KALINLIĞINI inceltti...))

Ne HAYATıymış bu?: Mimaride geleneksel F tipi...


Teşekkürler size ki, bu konuyu canlı tutuyorsunuz...



...

Orijinal metin urbanistica tarafından gönderilmiş

son 14 yılını engellilere ayıran bir kişi olarak (y. lisans ve doktora tezleri dahil), kentsel alandaki konumlarını ve sıkıntılarını birebir inceledim, tartıştım, yazdım, çizdim. hatta kampus planları bile yaptım. sonuç: aynı. kafadaki engelleri aşamadığınız sürece, hiçbir şey mümkün olmuyor. bu konularda kitap aramanıza gerek yok, oldukça fazla çalışma var. tek tesellim, ülkemizde kimse onları görmezken başladığım çalışmalar sonucunda elde edilen nokta benim açımdan oldukça tatmin edici, ama benim için öyle değil. unutmayın engelli ve onlarla yaşayan insan sayısı Türkiye'nin yarısından fazla ediyor. zaman bulursam detaylara girerim, teşekkürler...

[Simla Sunay Ozdemir]

Orijinal metin urbanistica tarafından gönderilmiş

zaman bulursam detaylara girerim, teşekkürler...

Bizim için deyatlara girerseniz çok seviniriz. Böyle yayınları burada sıralamak isteyişimizin nedeni biraz da antoloji çıkarmak. Bu konuda da yardımcı olursanız seviniriz.

Sevgili feminen22'den özel mesaj bekliyorum acaba nerelerde kendisi?

[mimar_yzr]

bence engellilerin farkında mimarlar ama ne yapacaklarını bilmiyorlar..mesela kapısında engelli wc yazan bir wc girdigimizde yanındaki wc ile hic bir frkının olmadıgını goruyorz..buda mimarın engellinin farkında oldugu fakat projede olması gerektigi icin mi yapmıs yoksa nasıl yapcagını bilmedigi icin mi oyle yapmıs onun yorumun size bırakıyorum