Şevki Vanlı

[Sevki Vanli]

Sevgili Arkitera yöneticisi,

Türkiye’nin kendine özgü akıl almaz bir değişim yaşadık. Şehirlerin nüfusu 2,5 katına çıktı. Yani şehirli tipini olumsuz etkiledi. Mimar sayısı 40 katına çıktı, ortalama düzeyi olumsuz etkiledi. Kişi başına gelir 4-5 kat arttı, gelir dağılımı düzelmedi, sosyal sorunlar ve eğitim kaybetti. Dünyadaki gelişmelere göre, ABD’nin son yaptıkları dışında, pek başarılı olduk sayılmaz.

Bu şehirleşme ve ekonomik güçlenmeyle birlikte inşaat kesimi teknoloji olarak çok gelişti. Fakat, her türlü iktidarın Dünya görüşü gelişemedi. Turizmle birlikte iş alanları, yerleşmiş ülkelere göre çok fazla. Ama ülkemizde nitelik gittikçe daha çok niceliğin arkasında kalıyor. Mimarlar, Türkiye’yi yok saydıkça, kendi kesimine ve temelde kendine güvenmedikçe, bir ortam oluşamıyor. Yani sayı çoğalması var, ortak bir düşünce, coşku ve istek, bu aşağılık duygusu yüzünden bir ortam oluşamıyor. Yayınlar da çok arttı. Onların daha az sayıda, daha ince, görsellik/düşünce oranının ikincisi çıkarına değişmesini isterdim.

Saygılar,

[uçurtma]

Sayın Şevki Vanlı,

'Düşünceler ve Tasarımlar' adlı kitabınızı incelediğimizde aslında bu uzun süreli mimarlık yaşamınızın dönem dönem farklılaştığı ve yön değiştirdiği izlenimini elde ediyoruz. Özellile Cezayir projelerinizde bu yaklaşım farkı açıkça okunmakta. Siz çizginizdeki bu değişim sürecini nasıl değerlendiriyorsunuz?

Başarılar diliyorum.

[Can_NY]

Sayin Vanli,

Lisans ve Doktora ogreniminizi yurtdisinda yapmis bir mimar olarak, Turkiye'ye dondugunuzde, Turkiye'deki mimarlik profesyonel ortamina nasil adapte oldunuz, zorluk cektiniz mi? Yurtdisinda kalmak ile Turkiye'ye donmek arasinda bir karar verme asamasi yasadiniz mi, bunu nasil astiniz? Cok tesekkur ederim.

Can T.

[Ratio]

Sayın Şeyki Bey,

Yarışma jürisine girene kadar bilemiyeceğimiz şu jüri üyesi olma psikolojisi bize bir süreç olarak kısaca aktarabilir misiniz?

Bunun ile bağlantılı olarak, herhangi bir yarışma jürisinin seçimi ödüle layık görülecek eserlerin (modernist, geleneksel, vb..) öne çıkmasında etkili olduğunu düşünür müsünüz ? Çok kabaca 50-60 yaşında 5 mimar yerine 30-50 arasında 5 mimar jüri üyesi olduğunda bu sonucu farklı yönlerde etkilemez mi? Zaman zaman bu yaş konusunda karma uygulamalar oluyor... O zaman buyuk çatışmalar çıkıyor mu?

Saygılar

[Sevki Vanli]

Sevgili diğer yönetici,

Yukardaki sızlanmalarımdan anlaşılacağı gibi, şikayetim nitelikten. Bunun için Mimarlık Vakfını kurdum. Yayınlar ve diğer kültürel girişimler ile sayıya değil düzeye katkıda bulunmak için. Olanakları büyütmek ve Vakfın yaşamını uzatmak için bir yatırım denedim, ekonominin düzensiz bir dönemine rastladı. Belki benim de başarısızlığım var. Sonuçta on kadar kitap yayını ve YEM ile öğrenci diploma projeleri arasındaki yarışma nın sürdürülmesine kaldı.

Devletle işbirliğinin koşulları, yani politikacı ve üst düzey bürokratların kapısını aşındırmak bana zor gelir, kaçarım. Zaten bir vakıf para toplayarak değil, mevcut parayı harcayarak iş yapmalıdır.

Saygılarımla,

[cdmannn]

Sayın Şevki Vanlı ,
Ben Yıldız Teknik Universitesi mimarlık ve şehir bölge planlama çift lisans öğrencisiyim. Sizin "Deconstructivism" hakkında görüşlerinizi merak ediyorum?
Ayrıca günümüz mimarisinin hızla geliştiğini görerek , bunun yanında İstanbul ve Türkiye'deki mimarlık, planlama ve bunun dünyada tanıtılması hakkında neler düşünüyorsunuz ?
Tesekkurler

[Sevki Vanli]

Sevgili Merihfeza,

Bildiğiniz gibi “beğeni” sanatlarda belirleyici...

Toplumumuz biraz kültür değişikliği, biraz gösteri olmayan sanatlara az ilgisi nedeniyle, belli bir seçme yaklaşımına gelmemiştir. Özellikle mimaride biraz bütün dünyada böyledir. Benim gördüğüm, insanlar görkemli, pırıltılı, süslü, onu şaşırtan bir yanı olan yapılara hayran oluyorlar. Süslerdeki el emeğinin becerilerine daha duyarlılar. Bu yaklaşımda mimarlar bile olabilir.
Yukarda sözünü ettiğim benim sıradan bulduğum, etkili yapıların beğeni toplamasına çok sık rastladım.

Saygılarımla,

[Sevki Vanli]

Sevgili pulp,

Sorduğunuz, mimarların dertlerinden biridir. Birkaç örnek vereyim.
1. Adana’da 1964’ te projelendirdiğim, bir evin sahibi hanım, yaklaşık yirmi yıl sonra İstanbul’a taşınırken yapıyı yıktırdı. Gerekçesi, benim anılarımın bulunduğu mekanlarda başkasının yaşamasını istemiyormuş. Evi satın almak isteyen kardeşine bile vermek istemedi.

2. Bursa Merkez Bankası yapısının üst katında, geriye çekilmiş kapalı alan, benim kuşaktan Bankanın bir mimarı, kapalı alanı 1/3’e indirdi.Zemindeki brüt beton kolonları travertenle kapladılar.

3. Ankara’da güzel öğrenci yurdunun alüminyum doğramalarını, PVC daha iyidir diye biçimleriyle birlikte 5-6 yıl önce değiştirdiler. Mahkeme eski haline dönüştürme kararı aldı. Yüzlerce milyar ödeyerek gereğini yaptılar ve eski hali daha iyiymiş dediler.

Örnekler bitmez. Şimdi oturduğum apartmanda, eşi mimar eski bir bakan, balkon kapatmak için uğraşıyor.

Daha ne diyeyim.

Saygılar,

[Ratio]

Sayın Şevki Vanlı,

Genç mimarlara okumalarını tavsiye edeceğiniz kitaplar nedir?

Saygılar

[mona]

Şevki Bey'in Diyalog'u yarın devam edecektir.

Şevki Bey'e ve tüm katılımcılara bize ayırdıkları vakit için teşekkür ederiz.

[Sevki Vanli]

Sevgili airbag,

Kusurları olabilir... Mimarlık Vakfının ortamımıza kazandırdığı kitapların seçimi, çevirisi ve kontrolu titizlikle hazırlandı. Ekonomik krizin etkilerini biz de yaşadığımız için aksadı. Yakınlarda”20. Yüzyıl Mimarisinde Program ve Manifestolar “isimli kitabın 2. baskısı çıkıyor. Okumadıysanız, önemle öneririm. Yenileri de benim için mutluluk olacaktır.

Saygılar,

[Sevki Vanli]

Sevgili Zeynep,

Türk mimarlığına genelde görsellik egemen olmuştur. Türkiye’de eğitim düşünce geliştirme değil, bilgi verme amaçlıdır. Bilgi düşünmek için gerekli olsa da, bellek, yani bir tür ezber işidir. Sınav yöntemi bile düşünmeyi dışlamakta olup, sınavlarda kopya çekmek yaygındır.

Her nekadar düşünsel bir altyapıyı seçiyorsakta, insanların sezgi yoluyla kendi kendine bir içgüdü geliştirdikleri de bir gerçektir. Düşünce de içgüdü, sezgi ile tasarıma dönüşecektir. Bu sezgi ve düşünce tasarım için nekadar gerekliyse, bir yapıyı okumak/değerlendirmek için de o kadar gereklidir. Bu içgüdü oluşumu genelde zaman alır. Deneyim istiyebilir.
Genelde haklı olmanıza karşın, binaları yapan mimarları da koruduğum için kusura bakmayın. Gençler çeşitli nedenlerle zor beğenir.

Saygılar,

[Sevki Vanli]

Sevgili uçurtma

Tanılarınızda yalnız değilsiniz. Yalnız!

Rasyonel mimaride, akılcı bir yöntemle işlevler prizmaların içine yerleştirilir. Form, işleve göre doğmuş bir sonuç değildir. İşleve göre seçilmiş, belki biçimlendirilmiş kutulardır. Tüm ülkelerin mimarlığında ortaklaşılabilen bu yaklaşım, kişiye göre pek çok, saygı değer başarılar üretmektedir. Başkalarından farklı olmak için aykırı olmak koşul değildir.

Sözünü ettiğiniz kitabımda göreceğiniz gibi, elli yıl önceki öğrenciliğimden başlayarak prizmalara karşı oldum. Yani yapılarım, yerine ve işlevine göre yapılan bir tasarımın mimarca (olabildiğince) sonucudur. Yer ve işlev değiştikçe sonuçlar farklıdır. Planlardan ve görünüşlerden anlaşılacağı gibi, benim yaklaşımım duvarlar aracılığıyla düzenlemedir. 1990’larda yaptığımız kırsal alan tasarımlarında çatı öne geçer.

Kuşkusuz imar yönetmelikleri geçerli yerlerde çok kez sıkıntımız olmaktadır. Cezayir’de ise, bu ülkenin bu yerin kültürü, iklimi ve istekleri söz konusudur. Sibirya’da, Manhattan’da veya Afrika’da mimarın düşünceleri ve sezisi aynı olamaz. Ama orada da duvarlar önemle yerlerini alırlar. Göreli sıcak iklimde yapı yakın çevresi ve yapılar arası mekan düzenlemesi önemli olmalıdır.

Anlatabildiğimi umarım.

Saygılar,

[Sevki Vanli]

Sevgili Can NY,

Elli yıldır tam uyum sağladığım söylenemez. Türkiye benim toprağım,ailem ,sevdiğim insanların yaşadığı yer. Orada benim ana dilim konuşuluyor. Ben oraları çok beğensem de duygularımdan kopamazdım.


Saygılar,

[Sevki Vanli]

Sevgili Ratio,

Konunun yaş sorunu olduğunu sanmıyorum. Türkiyede gençler her zaman desteklenmiştir,doğaldır. Zaten etrafta kalburun üzerinde kaç yaşlı var? Sanıyorum gelişmiş ülkelerde oran daha yüksektir.ve bizde yaşlılardan şikayet edenlerin önde gelenleri de 50 yaş civarındadır. Benim ilk jüri üyeliğim 1957 yılında ve otuz yaşlarında olmuştur. Ve 7 kişilik jüri de bir yaşlı vardı.
Yaş konusunu kafanıza takmayın, siz de bir gün yerinizi alacak ve sonra yaşlanacaksınız.

Jüri üyeliği büyük bir sorumluluktur. Projeden yapıyı görüp değerlendirmek zor bir şey. Jürilerin çok kez yanıldığı ,yapılardan görülür.

Saygılarımla,