Takiyyeci Planlama

[Erbatur Çavuşoğlu]

Arkitera için yazdığım ilk köşe yazısının ardından olumlu ve olumsuz bir çok eleştiri aldım. Tümüne teşekkür ederim. Gelen tüm mesajları da cevaplamaya çalıştım ancak bazı eleştiri yöneltenlere, iletişim bilgileri yanlış girildiği için erişemedim. Değerlendirmelerini buraya yazmak isteyen olursa buradan da görüşlerimi iletmeye çalışacağım.
Sevgiler,
Erbatur Çavuşoğlu

[pınar_s]

Yazını okudum ve sana katılıyorum... Keşke bu konudaki karamsarlığımın önüne geçecek birşeyler de yazsaydın... Tekrarlananlar hep aynı şeyler... Uyuyoruz, uyutuluyoruz ya da tepkisiz davranmak zorunda bırakılıyoruz ama bunları aşmanın bir yolu yok mudur? Bence yok ama sizce varsa yorumlarınızı beklerim...

[Erbatur Çavuşoğlu]

Evet keşke daha umut dolu şeyler yazabilseydim, fakat şimdilik daha çok eleştiriye gereksinimimiz var. Eleştirinin görevine, sözün ve söylemin gücüne inanıyorum, onun için yazıyorum.
Gramsci'nin siper savaşları dediği bir mücadele tarzını çok önemli buluyorum. Simgesel kamusal alanda (söylem, anlam ve değer) ve reel kamusal alanda (sokaklar, mahalelleler, kentler) dayanışma ve alternatifler üretebilmek gerekli. Türkiye gibi örgütlenme bilinci ve olanakları konusunda yoksul bir ülkede zor ama önemli bir süreç olacaktır bu.
Karşı-hegemonik bir güç olabilmek ve alternatif üretebilmek için öncelikle dayanışma kültürünü ve paylaşma yeteneğini yeniden filizlendirmek gerekir diye düşünmekteyim. Bu açıdan bu ülkenin fikir ve mekan üretimi konusunda sözsahibi olan insanlarının toplumsal taleplere karşı daha duyarlı ve hatta toplumsal talepleri üretici roller üstlenmesinden yanayım. Ne kadar yapabiliyoruz bunu bilemiyorum, sanırım hayat izin verdiği ölçüde...
Sevgiler,
Erbatur

[pınar_s]

Söylemeden edemeyeceğim. Benim de demek istediğim bu zaten. Tamam dayanışma ve paylaşım gerekli ama sorun da o zaten. İnsanları oturdukları yerden bir sürecin içine sokamazsınız ki. Alternatif öneriler gerekli bu konuda sizin dediğiniz gibi ama ben bunun pek örneğini göremiyorum ülkemizde. Zaten keşkeler tam o anda karşımıza çıkıyor. Ben açıkçası gelecekten pek umutlu değilim. Söylem çok iş olmadıktan sonra ne desek boş... İnanmak gereklidir denir her işe başlamadan önce ama körü körünede inanmakta sanki biraz aptallık gibi geliyor bana...
Not: Tepkim size değil, sakın yanlış anlamayın!
Sevgiler...