Şehir Estetiği

[pirinç]

Günümüzde artık mimaride ve şehircilikte estetik arayışı tamamen yönetimin ve yatırımcının kriterleri tarafından sınırlandırılmaktadır.
Gaudi'nin geçen yüzyılda yarattığı eserlerde hem kullanıcının hem de onun çevresel paylaşanlarının estetik değerleri ön plandaydı.
Geçen sene kaybettiğimiz Avusturyalı Sanatçı Hundertwasser resimlerinde ve sonra yaptığı binalarda insan-doğa ilişkisini çok net biçimde vurgulamıştır.
Bugün neden yalnızca beton, cam ve metal kuşatması altındaki
sokaklar, meydanlar, bina cepheleri, odalar ve duvarlar bizi şaşırtıp gülümsetmiyor artık?


[Mesaj pirinç tarafından 30-01-2001 tarihinde ve saat 04:44 de/da değiştirildi][Mesaj pirinç tarafından 30-01-2001 tarihinde ve saat 04:59 de/da değiştirildi][Mesaj pirinç tarafından 30-01-2001 tarihinde ve saat 05:02 de/da değiştirildi]

[zaz]

her yeni yapılan yerleşimde tasarımı özgün olan şehir mobilyaları yerleştirileceğine çöp kutusundan aydınlatma armatürüne kadar, parke taşından heykeline kadar standart formlardan sıyrılmak gerekiyor. tarihi dokudaki bina ve sokak ölçeğinde bize özgü form ve oranlara dikkat edilmesi biraz olsun tekdüzelikten kurtarır. bizde eksik olan yaratıcı beyinler değil elbette, eksik olan onu talep edecek, anlayacak ve sahip çıkacak kullanıcı ve yatırımcıların az olması veya bilinçsiz olması.
bir ülkede yerel yönetimler tarafından heykellere hakaret ediliyor, yerlerinden sökülüp atılıyorsa ve toplum tarafından bu farkedilmiyorsa bile biz burada estetik ve yaratıcılığın gelişmesini nasıl bekleriz?

[mona]

Ben şehir estetiğinin dünyanın heryerinde aynı şekilde kaybolduğuna inanmıyorum, Türkiye de dememiz lazım. Avrupada sanata ve sanatçıya saygı var, yatırımcı sanatçının yaratması için para veriyor, sanatla daha fazla içiçeler, dolayısıyla daha bilinçliler. Bizde bu bilinç gelişemedi. Gaudinin binaları burada olsaydı, kolonlar kirişler pek eğri diye, onları alçıpanla kaplayanlar çıkardı, yada Hundertwasser'in cephelerini giydirme cephe ile kaplayıp güzelleştirenler(!) çıkardı. Bizde estetik anlayışı modern, yeni, pahalı, havalı gözükmekten ibaret. Binam Toprak Holdingin Binasının mavi kaplamalarından olsun diyen müşterilerimiz oldu. Onu beğeniyor, aynısını istiyor, tasarım istemiyor, tasarlayacak olanıda kısıtlıyor. Bu ülkede eski ve güzel herşey yok oluyor, yenilerde kültürünü reddeden bir anlayışta çoğalıyor.
Estetik anlayaşının kaybolmasını binaları yaptıran yatırımcılara atmak ne kadar doğru bilmiyorum. Avrupada herhangi bir şehirde konutlara başınızı kaldırp baksanız herkesin balkonu çiçek doludur, balkonlar binanın en estetik yeridir, balkon demirleri özenli seçilmiştir. Birde İstanbulda binaların balkonlarına bakarak dolaşın, ne kadar bakabileceksiniz?!

[rennie]

Bu konuyu kent ve çevre başlığı altına taşımanız daha doğru olurdu. Sanat ve tasarım başlığı daha çok görsel sanatların tartışılması için açılmış bir bölümdü.

[mona]

Sanat ve tasarımı, mimarlıktan ayırmak mümkünmü? Burada görsel sanatlar bitiyor, burada mimarlık başlıyor demek imkansız, mimarlık görsel sanatın içinde bir yerde, hep ayrı tutulduğu için şehir estetiğimiz yok zaten.

[konikoma]

Merhaba;
Tüm hayata gülümseyerek bakmayı tercih eden biri olarak,
Yani en azından öyle bakmaya çalışan biri olarak;Tabiki binaların da insanları gülümsetmesi hoş bir seda bırakması akıllarda ve bakınca mutlu etmesi insanı en büyük dileğim.
Esasen bunu yıllarca başarabilmiş bir toplumuz, Eski ahşap evlerimiz konaklarımız,cumhuriyet dönemi ilk yapılarımız yani biliyoruz esasen gülümsetmeyi yapılarla da, ancak şu unatganlık huyumuz yokmu unuttuk yaptıklarımızı yine. Nedense artık hep kötü yaptıklarımız hatırlarda çünki onlar çoğunlukta.
Ama yinede yapılmış bir iyi örnek dahi varsa umut bitmemiş demektir aslında.
Zamanın ve Mekanın hep güzel bir birliktelik yakalaması dileğiyle

[rennie]

Şehir estetiği için konu açılırken verilen Hundertwasser ve Gaudi bende uzun bir süredir soru işaretleri oluşturuyordu. Açıkçası her iki mimarın fanteziye kaçan estetik anlayışlarının şehir ölçeğine yayılmasını görmeye dayanamazdım sanırım. Zamanında Bruno Taut da Magdeburg şehrinin sokaklarına biraz renk getirmek için sokağa bakan cephelerin rengarenk boyanmasını tavsiye etmişti. Elbette Taut'un Gaudi ya da Hundertwasser'den çok farklı düşünce altyapısı vardı. Ancak yine de şehir estetiği derken rengarenk boyanmış cepheler ya da amorf kütleler bana kalırsa bir şehri estetik yapmıyor. Üstelik pirinç Hundertwasser'in eserlerinden bahsederken insan-doğa ilişkisini yansıttığını açıkça belirtmişsin. Oysa şehir kavramı doğa'dan o kadar uzak ki, beni de bu iki mimarın eserlerinde rahatsız eden sanırım bu... Belki kişisel bir tercih ama ben cam, çelik ve betondan oluşan metropollerde daha çok gülümseyebiliyorum.

[konikoma]

Doğrusu çelik beton ve cam zaten şehirler için olmazsa olmaz malzemeler;Yani esasen belli bir tercih ten bahsettiğini sanmıyorum princin.Bence söylediği yada benim düşünceme göre çelik te beton da cam da öyle bir kullanılmalıki yabancılaşmamalı insana yada yabancılaştırmamalı insanı mekana.Yani tüm yapılar insan için se eğer aşmamalı bence insan ölçeğini.
ve
yanlız
beton
yanlız
cam
yanlız
çelik
yazarken ben sıkıldım
bırakın görmeyi
Gelin bunların arasına güleç nesneler yerleştirlim birde
beton
(ağaç)
cam
(su) )
çelik
(doğal taş) ))
bilmem daha sevecen ve insani sanki

[zAnAtA]

Efendim şimdi çok hassas bir konuya değinmişsiniz.

Şehir öyle bir olmalıki insan her an oturduğu yerde, yürüdüğü an da, okulda, ibadet sıradsında yani şehrin tüm mekanlarında içinden şöyle bir geçirmeli:

İyi ki bu şehirde yaşamaktayım.

Demeliki

Beni öldürseler başka bir şehirde yaşayamam

Şimdi İstanbul öyle bir hale geldiki diyoruz ki

Beni öldürseler bu şehirde yaşayamam

Şehir estetik olacak ki şehirde yaşamak isteyelim
Şehir estetiğide öyle camla çelikle betonla olmaz

Şehrin içinde doğada olacak ki yaşanılsın

Cafelere gidince dışarda asmanın yarattığı gölgenin altına oturup bir çay içerken karşı kaldırımdaki ahşap evin penceresine bakarken şehrimizle guru duymalıyız ama bunlar sadece cam ve betonla olmaz

Yeni nesil mimarlarda bu tarz yaklaşımlara rastlamak mümkün oluyor tabi

[pirinç]

sevgili konikoma ve zanata ne güzel yazmışlar, estetiği yalnız görüp dokunarak algılamayız.
sesler kokular ve tatlardır da bir şehrin estetik algılanışı, mısır çarşısını ne bir resimle, ne bir video ile, ne bir parfümle, ne de bir çalgı aletiyle anlatabiliriz.
Safranbolu'nun çıkmazlarını, Amasya'nın kıyı evlerini, Diyarbakır sokaklarını ,Mardin sokaklarının gölgeli ferahlığını da öyle,
Antalya Kaleiçinin çatallaşan taş yollarını da.
Barcelonanın <La Rambla>sını anlatmak için üzerinde yürüyen insanlar, uçan güvercinler de en az tarihi dokusu ve avlulu mimarisi kadar vazgeçilmezdir.
Floransa'nın yapılar etrafında dönüp duran dar yolları da öyle..
Bir şehri sevmek, o şehirden vazgeçememek, yine dönüp dolaşıp ona gelmek ya da <BU ŞEHİR ARKANDAN GELECEKTİR> duygusunu yaşamak...
HALA ŞANSIMIZ VAR...

[pirinç]

sehir estetigi tartismasi aylardir durup duruyor
bu arada gordugum sehir ve sokak perspektifleri bana daha hala bu konuda soylenecek sozler oldugunu gordum.
lodtz adli sehirde sokaktaki metal piyano basinda oturan unlu besteci ile birlikte muzik yapabiliyorsunuz... ya da unlu bir yazarla yanyana oturabiliyorsunuz..bir parkta devasa chopin heykeli etrafinda canli konserler dinleyebiliyorsunuz...ya da hipodrom gibi bir mekanda depeche mode konserinde yagmurdan sirilsiklam oluyorsunuz...bunlar estetik degil mi?