Damlaya damlaya "EV" olur.

Modülerlik açısından yeni olarak ne getirdiğini göremedim. Savaş sonrası, modernitenin getirdiği yapı sistemlerinden farkı nedir diye sormadan da geçemedim.
Arıyorum ama mekana yeni bir tat ve renk de getirmemiş. Yaşam daha doğrusu arayış açısından kısır bir proje belki de. Projenin kendini üretemeyen yalnız ve bir defaya mahsus bir duruşu var. Teknoloji ve bilgi çağının, kişiselleşme ve kendini ifade etme çağının yeni modülerliği daha farklı olmalı, değil mi?
Kendini üretebilme önemli.
Toplumsal paylaşım açısından bir şey ileri sürmesede belki hepimize doğayla iç içe biraz bireysel bir yaşam vaat ediyor.

Yersizliği, bir yere ait olama durumu da rahatsız edici biraz. Alıp kutuplara götüremiyorsunuz, ahşapları sırıtır , çöl deseniz, tepeniz kavrulur
Ama dış mekanla ilişkiye geçtiği noktanın tek kapı olması bu hissi uyandırıyor, dışarısıyla içerisi modüler bir konut için çok kesin çizilmiş. Hani bacası olsa bacadan girersin, hani sarkacak bir pencere? sandalyeni batmadan koyabileceğin bir yüzey bile yok. Şöyle tepesine çıkıp gelen giden var mı diye bakmak istesen, yada sakin sakin yoga yapmak istesen gökyüzüne yakın bir merdiven bile bulamayacaksın.

Ama ne diyeyim, uygulamışlar ve taşa da koymuşlar, yaşa da. Olmuş mu? Yapana göre olmuş ama bana göre olmamış.
Alelade minimum yaşam örneği deyivereceğim ama bunu da bulamayanlar var.