|
nicin birakmaya calisan birini birakmamasi icin ikna etmemiz gereksin ki?
kendi karari ve ona iyilik yapcaz derken asil kotulugu yaptigimiz farketmemiz gerekiyor. bizde de birakmaya niyet eden kisileri hem hocalar hem de diger ogrenciler ikna ettiler ama sonuc: mutsuzluk.
hem kisinin kendi disinda birisinin ona mimarliga uygun olup olmadigini soyleyebilmesini ummak zaten basli basina sacma; cunku insanin kendisine vakif olmasini gerektirir. mesela budistler bunun icin bir omur feda ediyorlar.
sanirim herkesin kafasinda mimar olup olamayacagina dair supheler vardir.(mezun olup olmamayi kastetmiyorum) ancak kendi adima su anda yaptigim isten mutlu olup olmadigimi kistas aldigimi soyleyebilirim. tamam notlarim dusuk, tasarimlar harika(!) degil hatta kotu ama tasarim yaparken mutluyum(belki mazosist bir zevkin yarattigi mutluluk ama olsun) .
yani (uzattim galiba biraz) ilerde ne yapcam, mimarliga uygun muyum filan gibi dertler yerine su anin degerlendirmesini yapmak daha dogru bence ve arkadasiniz da su anda memnun degilse birakin memnun olsun.
|