[akd1]

Kış, ilkbahar, yaz bitmiştir; sonbahara girilmiştir.

İlgili belediyeden “tadilat ruhsatı” alma umudu hâlâ sönmemiştir. Bütün eksiklikler giderilmiştir artık ruhsat alınabilecektir. O da ne? Bunca geçen zamandan ve yaşanan onca şeyden sonra, Mehlev’in belediyedeki genç meslektaşının dikkatini ne çekmiştir? “Tadilat projesinde, üst katlarda, mevcut yapıda aydınlık işlevi gören boşluk satış mekânlarına dahil edilmiştir, dolayısıyla yapı kullanım alanı artmıştır.

Bu da otopark ihtiyacı doğurmaktadır”. Gerçi bu artış, asansörün büyümesiyle ve merdiven kenarına yapılan hava bacası nedeniyle oldukça az bir miktardadır ama çok az da olsa bir artış söz konusudur.

Bir otoluk otopark gerekmektedir. Yapıda bir otoluk park yeri oluşturmak zorunludur. Oluşturulmayacaksa, epey bir miktar otopark parası ödemek gerekecektir. Ödenecek para miktarı, gelinen bu noktada artık kesinlikle kabul edilebilecek bir miktar değildir. Ne para ödenebilmektedir, ne de yapıda bir otopark yeri oluşturmak mümkündür, artık son noktadır, bu sorun ne yapıp edip aşılmalıdır.

Konu üzerinde kafa yorulurken görülmüştür ki, müştemilat mekânlarına ait alanlar, otopark ihtiyacına esas teşkil eden alanlara dahil değildir. Dolayısıyla, tadilatta, herhangi bir yerde gösterilecek olan bir müştemilat alanıyla, son anda keşfedilen otopark derdinden kurtulunacaktır. Sorunun, çatı katında su tesisatı odası oluşturmakla çözümü mümkündür.

Mümkündür ama mimari, elektrik ve mekanik tesisat projelerinde değişiklikler gerektirmektedir. İlgili proje müellifleri olan Mehlev’in mühendis arkadaşları, durumu anlayışla karşılamış ve projelerdeki gerekli değişiklikleri yapmışlardır. Neyse ki, betonarme projede bir değişiklik gerekmemektedir.

Ruhsatta olması gereken, dört proje müellifinin ayrı ayrı imzaları, mal sahibinin imzası, yapı denetim firması yetkilisinin imzası ve müteahhitin imzası sağlanmıştır.

Bu imzalar, Mehlev’in ülkesinde yaşanan büyük depremler ve acı sonuçları nedeniyle gerekmektedir.

Aslında Mehlev, bu kadar imzanın bile yetersiz olduğunu düşünmektedir.

Ruhsattaki imzalara, harita, jeoloji, jeofizik, geoteknik mühendislerinin, yapı kalfasının, taşaronların ve bir de ne olur olmaz mahalle muhtarının da imzalarının eklenmesi gereklidir.

Ve nihayet, vatana ve millete hayırlı olması temennileriyle ilgili belediyeden “tadilat ruhsatı” alınabilmiştir.

Mehlev’in mal sahibi arkadaşı, ruhsatı eline aldığında şunları söylemiştir:

“Mehlev, her şey için sana teşekkür ederim. Ben de mimarlık yapıyor olsaydım, senin gibi davranırdım.

Ancak, inan ki, bir başkası, ‘yasallık masallık’ demeden, bu işi şimdiye kadar çoktan bitirmiş ve mağazayı açmıştı...”

Kaynak:Mimar M. Levent Gedizlioğlu