|
o kadar istiyodum ki mimarlığı.mimarlık özgürlüktü,istediğin gibi düşünüp,istediğin gibi uygulamaktı,karizmaydı.ama şimdi hiç biri umrumda diil.ben hayatımın en güzel yıllarını odama tıkılıp çizim yaparak,hocaların hepsinin birden beğenebilceği bi tasarım bulmak için uğraşarak,herkes mışıl mışıl uyurken bi yandan ağlayıp bi yandan maketimi yetiştirmeye çalışarak geçirmek istemiyorum.eğlenmeye gittiğim bi ortamda bile merdivenlerin perspektifinin nasıl çizilceni düşünmek,ışık renginin uygun olup olmadığına karar vermek için uğraşmak,tavanları incelemek,yapı malzemesini algılayabilmek için çaba göstermek hayatımı mimarlıktan ibaretmiş gibi hissettiriyo bana.ve bu beni rahatsız ediyo.geleceğim için de olsa bu kadar kendimden vermek ağırıma gidiyo.ama artık çok geç sanırım.
|