[NnR]

gerçekten çok güzel bir konuya değinilmiş bu başlıkta bence her mimarın düşünmesi ve bu kaygıyı içinde hissetmesi gerek..mutluluğun mimarisini yapmak,ilk başta korkutuyor beni çünkü metropolde yaşayan insanların bu kadar mutsuzlaştırıldığı bir dünyada biz mutluluğun mimarisini yapmaya çalışıyoruz...çok zor hatta imkansız geliyor,bir de mutluluk dediğimiz şey ki çok göreceli,sınırları tam olarak çizilemeyen tanımlanamayan bir his..biz bunu somuta indirgiyoruz..
benim anladığım mutluluk çoğul birşey yani yalnız başıma sadece mutlu olabilirim yada mutlu olduğumu sanabilirim ama mutluluk dediğimizde herkesin mutlu olması,bunun paylaşımlarla çoğalması..ama böyle bir ortamın oluşması ise yaşadığımız kapitalist düzen içerisinde mümkün gözükmüyor.mümkün gözükmemesi onu sahiplenmemizi gerektirmez,aksine daha çok tartışılmalı daha çok düşünülmeli..belirli bir zümrenin dışlandığı yok sayıldığı yada tam tersi sadece belirli insanlara yönelik oluşmuş bir mimaride mutluluk aramak anlamsız..mutluluğun mimarisi herkese hizmet etmeli,herkesi kapsamalı..uzun insanları düşündüğümüz kadar kısalarıda hesaba katmalıyız;normal insanlar kadar özürlü insanlarında rahat kullanacağı mekanlar tasarlamalıyız,zenginlere hizmet ederken dar gelirlileride görmeliyiz..onlarıda mutlu eden çözümler üretmeliyiz..
çıkış noktamız para olduğu kadar insan da olmalı..tasarımında mimarlığında insan için olduğunu unutmamalıyız.bunların mimarlığı daraltacağını yada sınırlayacağını düşünmüyorum aksine bu ideadan yola çıkan mimarlığın geniş kitlelere hitap edeceği inancındayım..sıradanlıktan uzak daha yaratıcı daha özgür bir mimarinin ortaya çıkacağını düşünüyorum..
mutluluğun mimarisi derken bile içimde birşeyler kıpırdıyorr...