[Metin Karadağ]

Özetle, "düşünce olarak modernizm" ile "verili durum modernite" arasında süregelen ilişki/sizlik/ arızası, "işlevsiz moderne" yani "premodern" bir duruma denk düşmesi nedeniyle; "Modernin İşlevi" adı altında bu sohbete başladık ve çeşitlenip zenginleşerek devam edecek gibi...

Örnekler üzerinden gitmek iyi de, özellikle mimari örnek bulmak benim için bir hayli sorun.

Herhangi bir yerde "şimdi"nin tüm olumlu kaygılarına bağlı olarak üretilip ortaya konulan şey, her ne ise; (içeriden ya da dışarıdan nereden bakarsak bakalım) sonuçta kendinde olan değerden daha fazla bir değer taşıyamaz. O tarih kesitinde neyse odur.

Ancak modernizm ütopyası açısından "çağcıl/modern" olmak "kaygısı/sorumluluğu" nerede, ne zaman ve nasıl olmak konusundaki kaygıların ötesinde bir değer bütünlüğü taşır.

Nerede, ne zaman nasıl olursa olsun yeyüzünün birbirne zıt iki ucunda ve birbirinden habersiz olarak ancak kendi küllerinden oluşur.

Hal böyle olunca Manhattan'ı Mashattan yapmak ya da ... adını değiştirerek öz Anadol arabası yapmak, ya da "son modern" bir uçağı "son modern" bir binaya çarptırmak arasında "zihniyet olarak" bir fark kalmamaktadır.

Nerede, ne zaman ve nasıl olursa olsun zihniyet sorununu aşağılık kompleksine kapılmaksızın yenmek için de, yine kendi küllerimizden yaralanmak durumundayız.

Devam edeceğim.

(Şimdi çıkmak zorundayım.)