Sanırım, hemen tüm üyeler Mimarlar Odasından arayan bir ses tonuyla aynı konuda muhatap olmuşlar. Bunun insanı üzmeyen şekli;
“ Oda aidatınız kredi kartından taksitli ödemeye devam edilsin mi?” şeklinde.
İnsanı üzen şekli ise icra ile olmuş.
Ben kendi hikayemden yola çıkmak istiyorum. Benim bu konudaki şahsi tavrım mezun olduktan birkaç ay sonra üye olmak oldu.. Çünkü ideallerimiz vardı, mimar olmak istiyorduk… Çünkü daha öğrenciyken görmüştük odadaki büyüklerimizi “sen önce aidatını öde!” diye tartışırken. Mesleğin itibarı ve bizim iyiliğimiz içindi. Yada böyle öğretilmişti. Üye olduk,başta dergi falanda gelmedi. Çabalamak şart idi. Bir şekilde çabalandı, insanüstü bir çabayla. Çalışıldı, hemde geceli gunduzlu. 2 yarışmaya girebildim ve birinden ödül aldım. Bu noktada oda aidatım boşa gitmiyor diye sevindim. Çünkü odanın verdiği belge ile yarışmaya katılmıştım.
Diplomamın bir hükmü yoktu, oda aidatı saolsun. Ve malum askerlik geldi. Benim fikirlerim ( ve bazı konularda ki inancım) değişti. Askerdeyken oda aidatım yüzünden icra işlemlerine başlanacak diye bir uyarı geldi. Odaya gittim, terhis belgesi istediler. Ve sonuçta lütfen bu işi erteleyebileceklerini, fakat; askerden sonra hemen ödememi emrettiler.
Askerlik bitti, aidatımı ödedim. Şantiye tozu dendi şantiyede de deneyim gerekli dendi. Bir yerde maaşlı olarak çalışmaya başladım. 6 ay sonra, sigortam ve maaşım yatmayınca işten ayrıldım. Ve bu arada oda aidatımı kredi kartı ile güzel güzel ödedim. Şimdi çalıştığım eski firmayı alacaklarım için dava açıyorum.
İşin özü, kişisel olarak çalışma hayatında insanlar sorunlarla karşılaşıyor. 30 bin üyeyle tek tek uğraşmak zordur belki. Bunu isteyende yok zaten. Her birey kendi duruş mücadelesini veriyor. Ben Sn. YIRTICI’nın doğru yapılmış tespitlerini okuyunca aklıma hemen 2 konu geldi.
Mimarlar odası bir dernek, sendika vs değil. Tamam o konuda kimsenin itirazı yok. Avukatların BARO’su da bir meslek odası. Fakat üyelerine sigorta (sağlık sigortası) yapıyor. Anlaşmalı olarak. Ve ödenen aidat üyelerine sadece dergi olarak dönmüyor. Ve insanlar ben dergi abonesimiyim diye düşünmüyor. Devletin sosyal olarak eksikliğini kendi içlerinde çözüyorlar.
Diğer konu ise; bir mimar herhangi bir konuda Odaya danışma ihtiyacı duyduğunda oda neden yardımcı olmaz. Yada DIST’in dediği gibi neden başından savuştururlar insanları.
Hiç bir mimar hukuksal prosedüre hakim olamaz. Kendini çok meraklı hissetse bile oturup hukuk kitabı okuyanlarımız çok azdır. Yada ezberleyenlerimiz. "Yasaları bilmemek mazeret değildir." Ama oturup TCK madde bilmem kaç demek de asli görevimiz değildir.
Mesleğin itibarı korunacaksa bunu bir noktada mesleği yapanlar koruyacak. Burada da Oda bilinçlendirecek üyelerini. YENERKAHYA’ya bu noktada katılıyorum. Avrupa birliği diyoruz ve çoğumuz ne olduğundan bihaberiz. Medyada meslekle ilgili yayınlar çok az. Spekülasyonlar hayli fazla. Bizlerin düşeceği durumu oda savunacakmı?. Mimarlar odası daha üst düzey temsillerde (meclis, yargı uluslar arası platformlar, üniversiteler vs) varlığını ispat etmeye çalışsın, mesleğe değer katmaya çalışsın. Eğer amaç bu ise!. Varlığını ve mesleğin değerini üyelerine ispat etmeye çalışmasın. Çünkü hepimiz mimarız, çoğumuz mesleğimizin değerinin bilincinde. Ama toplum ve birçok işveren değil.
mezuniyetimizle bize verilen bir hediye bu ODA AIDATI herhalde... ilk işini alan birçok arkadaşımın elde ettigi kazanç, biriken borçlarını ödemek için iyi bir sebep olmuştu!.. 2. işini hiç alamayanlarda oldu. Alanlarda oldu!. Yurtdışına çıkıp dönmeyenlerde oldu. MBA masterı yapıp bankada çalışanlarda oldu. Şantiyenin tozunda boğulanlarda oldu
Ama hepsinde de biriken bir oda aidatı OLDU....