|
umutlu olmak için bir sebep yok ki,
mimarlık herkesin beğendiği ama kimsenin değer vermediği bir iş. mimarın fikrini almadan kimse işe başlamıyor ama iş başladıktan sonra da mimarın dediğini kimse yapmıyor. mimarlık 1/5000 ölçekle 1/5 ölçek arasında kalan bölünmez, parçalanmaz bir bütün, ama mimarların bir kısmı dahil (ki ben en çok buna bozuluyorum) kimse bunun farkında değil. olay iki oda bir salon boyutuna indirgenince herkes mimar olur ve mimarlık gereksiz bir iş haline gelir doğal olarak.
beğeni ile değer aynı anlamda kullanılmaya devam edildiği sürece bence umutlu olmaya çalışmak gereksiz bir çaba.
|