|
"Artık daha iyi anlıyorum ki sanatçıyla tasarımcı ayrımı şurada; sanatçı kötümser olabilir, ama tasarımcı sadece iyimser olmak zorundadır. Tasarımcının kötümser olmaya hakkı yoktur; çünkü tasarımcılık işi, zaten bir şeyleri çözmektir, problem çözmektir. Benim araçlarımdan biri iyimserlik diğeri de gündelik yaşam."
diyorsunuz.
Ancak Türkiye'nin şu an içinde bulunduğu ortamda aynı iyimserliği taşıyabiliyor musunuz? Kaldı ki, sizin ideallerinizi paylaşan pek çok genç ve orta yaşlı mimar, o idealleri sürdürebilecek ve kaliteli işleri çıkartabilecek kaliteli müşterilerle karşılaşacak kadar şanslı olamıyorlar. Size katılıyorum, tasarımcı problem çözen biri olarak, kötümser olmamalı. Ancak şu anki ortamda iyimserliği koruyabilmek de herkese nasip olmuyor.
Sizce "iyi" mimarlığı yapabilmek için "iyi" müşteri şart mıdır?
|