Armagan'ın içini döktüğü uzun yazıdaki herşeye katılıyorum.Cercis ise duruma fazla soğukkanlı yaklaşmış.Sorunlarımızı yaşamsal ve mesleki olarak ayırabilmek pek mümkün görünmüyor şu sıra,hepsi o kadar içiçe geçmiş ki...
Bizim mesleği seçen kişiler yaratıcı yapıda olduklarından sanırım daha duygusal ve hassas insanlar.Ve işten çıktığımızda bir bankacı ya da mağazacı gibi herşey orda bırakılıp çıkılmıyor.Armagan'ın herşeye wireframe bakması gibi...Ben de geçen gün bilişim fuarına gitmiştim dolaşırken bir de farkettim ki artık standlarda sergilenenlerden çok standların tasarımı ve nasıl kurulduğunu incelemeye dalmış gidiyorum.Yani ister istemez sürekli gözlem içinde olunuyor bu meslekte.
Mona'nın bahsettiği terfi edememe sorununa da kesinlikle katılıyorum,zaten eğer iyi tasarımcıysanız bir anlamda patron sizi rakip gibi görmeye başlıyor(eğer mimarsa).Yeterli sermayeyi biriktiremeden de kendi işini açmak açsan da müşteri bulmak bir mesele.
Bir de şu 30 yaş meselesi var
iş ilanlarına bakıyorum da belirli bir yaşın üstündekileri arayan yok denecek kadar az.Bunun nedeni de sanırım yeni mezunların daha düşük ücretlere razı olmaları.Bu durumda 30u geçmeden iyi bir iş bulup uzuuuuun yıllar aynı işte (herşeyi sineye çekerek)devam etmek şart
aksi halde ülkemizdeki yaşam güvencelerini hepimiz biliyoruz.