|
uslup, bir konuya katkı koymanın önemli koşullarından biri. bir şeyi "nasıl" söylediğiniz, "ne" söylemeye çalıştığınızın anlaşılmasındaki en etkili (ya da etkisiz) araç haline gelebilir. tartışmaya değer olduğu da su götürmez elbette... ama ulusal sergi ve ödüllerindeki rezaleti tartışırken, bambaşka bir eksene kayıp da konuyu önemsiz hale getirmeyi anlamak kolay değil.
ben oda'nın ve başka meslek örgütlenmelerinin de hem gereğine hem önemine inanıyorum. yönetimlerin saçmalıyor oluşu ve daha doğru politikaların -bugün için- sağlanamayışı, geçmişi, gelenekleri, birikimleri olan sosyal mekanizmaların yok sayılmasını gerektirmez.
aynı sergi-ödül projesindeki durum gibi: oda'nın açıklamasından "resmen" öğrendik ki 35 ürün/50 pano elenmiş. yönetim, yapılan işi "hukukun üstünlüğüne bağlılık" yaklaşımıyla açıklamaya kalkışıyor. bahsettikleri hukuk sanki "mesleki denetimi" sağlayan, mimarların hakkını koruyan, ADİL bir sürecin aracısıymış gibi demagoji yapıyorlar. mimarlık üretenlerin uymasını bekledikleri (saçmalıklarla dolu) 2005 tarihli SMM yönetmeliğini hareket noktası kabul ediyor, üyeler üzerinde kullanmayı pek benimsedikleri demir yumruk politikalarını, oda'nın düzgün işleyen her alanına sirayet ettiriyorlar.
bu arada oda'nın yayın organı MİMARLIK dergisi de 3 maymunu oynayıp, bir tür "resmi gazete" hüviyetini korumayı sürdürüyor. olan biteni görmezden geliyor, karşı görüşleri yayımlamıyor ve giderek kendini küçültüyor.
bu süreçler tabii ki değişecek, düzelecek... ama kolay değil, uzun zaman ve ısrarlı çaba gerektiriyor.
|