Alıntı:
Orijinal metin lumina tarafından gönderilmiş
Tek engeli vakit ayırmak ve sabretmek olarak tanımlamanın haklı bir yanı olabilir ama bunun tek ve meselenin üstünü örten bir bahane haline gelmesi de bir o kadar haksız, bence.
|
Katılıyorum düşüncenize.
Osmanlıca belki zor bir dil, ama öğrenilemeyecek bir dil değil. Enazından her restorasyon yüksek lisansında Osmanlıca bilen birisi olmalı diye düşünüyorum.
Restitüsyon çizimlerinde duvardaki Osmanlıca yazıları, Arapça yazıları sadece figür olarak algılıyoruz. Kafadan atıp, ne yazdığını anlamadan bir takım çizimler yapıyoruz bazan. Bundan bahsediyorum, işte 'uzman' insan orada kendi konusuna yabancılaşıyor bir anda. Bu da sahiplenemediğimiz bir mimarlık mirasını sırtımıza yüklüyor. Sonra ne yapıyoruz, kaçıyoruz, restorasyon konusunu üniversitelere bırakıyoruz, restorasyon projeleri ordan oraya sürünüyor yıllarca. Harcanan emekler, kaybedilen zaman, telef olan anıtlar, restorasyondan uzaklaşan mimarlar... Bir türlü bulamadığımız kimliğimiz. Aralarında esrarengiz bir bağlantı yok mu?